شب کریسمس بود و هوا، سرد و برفی

پسرک، در حالی‌که پاهای برهنه‌اش را روی برف جابه‌جا می‌کرد تا شاید سرمای برف‌های کف پیاده‌رو کم‌تر آزارش بدهد، صورتش را چسبانده بود به شیشه سرد فروشگاه و به داخل نگاه می‌کرد

در نگاهش چیزی موج می‌زد، انگاری که با نگاهش، نداشته‌هاش رو از خدا طلب می‌کرد، انگاری با چشم‌هاش آرزو می‌کرد

خانمی که قصد ورود به فروشگاه را داشت، کمی مکث کرد و نگاهی به پسرک که محو تماشا بود انداخت و بعد رفت داخل فروشگاه. چند دقیقه بعد، در حالی‌که یک جفت کفش در دستانش بود بیرون آمد...  ـ
آهای، آقا پسر! ـ

پسرک برگشت و به سمت خانم رفت. چشمانش برق می‌زد وقتی آن خانم، کفش‌ها را به ‌او داد.پسرک با چشم‌های خوشحالش و با صدای لرزان پرسید: شما خدا هستید؟

نه پسرم، من تنها یکی از بندگان خدا هستم!  ـ

آها، می‌دانستم که با خدا نسبتی دارید!  ـ

در یکی از موزه های معروف دنیا که با سنگ های مرمر کف پوش شده بود ، مجسّمه بسیار زیبای مرمرینـی را به نمـایش گذاشته بودند که مردم از راههـای دور و نـزدیک برای دیدنش بـه آنجـا می آمدند و کسی نبود که آنرا ببیند و لب به تحسین باز نکند .

یک شب سنگ مرمری که کف پوش آن سالن بود ، با مجسّمه شروع به حرف زدن کرد و گفت : این منصفانه نیست! چرا همه پا روی من می گذارند تا تو را تحسین کنند ؟! مگر یادت نیست، ما هر دو از یک معدن بودیم ، مگر همینطور نبود ؟! این عادلانه نیست! من اعتراض دارم !

مجسّمه لبخندی زد و آرام گفت : دوست من ، به یاد داری روزی که مجسّمه ساز می خواست روی تو کار کند، چقدر سرسختی و مقاومت کردی ؟ سنگ پاسخ داد: بله ، چون ابزارش بـه من آسیب می رسانید. فکر کردم او قصد آزار دادن مرا دارد. من تحمّلِ آنهمه درد و رنج را نداشتم.

ومجسّمه با همان آرامش و لبخندِ ملیح ادامه داد که: ولی من فکر کردم که بطور حتم می خواهد از من چیز بی نظیری بسازد. بطور حتم بناست به یک شاهکار تبدیل شوم و بطور حتم در پی این رنج، گنجی هست. پس به او گفتم: هر چه می خواهی ضربه بزن، بتراش و صیقل بده ! و دردِ کارهایش و لطمه هائی که ابزارش به من می زدند را به جان خریدم و هر چه درد بیشتر می شد ، بیشتر تاب می آوردم تا زیباتر شوم! پس امروز نمی توانی دیگران را سرزنش کنی که چرا روی تو پا می گذارند و بی توجّه عبور می کنند.

بله عزیز دلم! رنج و سختی ها ، هدایای خالق مهربان هستی به من و تو است و یادمان باشد قرار است آنقدر زیبا شویم که خودمان هم نمی توانیم از الان باور و تصوّر کنیم. پس بیائید از این به بعد به هر مسئله و مشکلی سلام کنیم و بگوئیم: خوش آمدی! واز خودمان بپرسیم: این بار آن لطیفِ مهربان چه موهبت وهدیه ای برایمان فرستاده است ؟