خیلی وقت است که اینجا ننوشته ام! چرا بنویسم؟ چگونه بنویسم؟  یادم هست آخرین پست هایی رو که اینجا نوشتم خیلی امیدوار بودم. ولی همه اش به باد رفت! البته من سالهاست که به معنای واقعی کلمه امید نداشته ام! تنها چیزی که از امید می دانم این است که اسم برادرمه!!! نمی دانم چگونه یک عده اینقدر راحت می توانند امید دیگران را با پارتی بازی یا هر چیزی که شما اسمش را می گذارید ناامید کنند. سالها می گذرد و فقط اعمال ما می ماند و نتیجه اعمالمان که بعضاْ زندگی دیگران را تباه کرده ایم!!! واقعاْ فکر می کنید که جهان صاحب ندارد و هر کاری که می خواهید می کنید چون فکر می کنید زرنگی کرده اید؟! بسیار در اشتباهید. نمی دانم چند سالتان است ولی به گذشته نگاه کنید آیا واقعا به نظرتان ۲۰ سال ۳۰ سال ۴۰ سال گذشته؟ خود من اگر همین الان ازم بپرسن که این ۲۵ سال به اندازه چند سال برای تو گذشت می گویم ۱۰ سال یعنی حتی کمتر از نصف. در چشم به هم زدنی به ۶۰ و ۷۰ سال می رسیم و به مرگ!!! مرگ واژه غریبی است توام با ترس. ترس از اینکه چگونه باید جواب این حق خوری ها را بدهیم؟ چگونه باید حسابمان را صاف کنیم!!! وقتی در این دنیا کسی از ۵۰ تومان هم نمی گذرد هیچ فکر کرده اید که چگونه آن دنیا می توانید کسانی را که حقشان رو خورده اید و بعضاْ زندگی اشان را تباه کرده اید راضی کنید؟ می توانید سالهای عمر تلف شده اشان را بهشان برگردانید؟ البته یک عده اصولاْ به حساب و کتاب و جهان آخرت اعتقادی ندارند خدمت این دسته از افراد مادی گرا باید عرض کنم که وجود جهان آخرت و کلیه مسائل مذهبی به اثبات رسیده است. کافی است کتاب بعد چهارم نوشته رودی رودکر رو مطالعه کنید تا با بیان علمی و ریاضی به حضورتان اثبات شود که حساب و کتابی هست و وای به روزگارتان در آن روز!

البته مطمئنم که بازهم یک سری مطالب بی ادبانه در قسمت نظرات که بیانگر شخصیت نویسنده هست خواهم دید ولی برام مهم نیست. هیچ وقت هم مهم نبوده! لابد خوشتون می آید که مدیون من باشید!