تبليغاتX
آبی به رنگ آرامش
روزمره ها و یادداشتهای من
 

People come into your life for a reason, a season or a lifetime. When you know which one it is, you will know what to do for that person. When someone is in your life for a REASON, it is usually to meet a need you have expressed. They have come to assist you through a difficulty, to provide you with guidance and support, to aid you physically, emotionally or spiritually. They may seem like a godsend and they are. They are there for the reason you need them to be. Then, without any wrongdoing on your part or at an inconvenient time, this person will say or do something to bring the relationship to an end. Sometimes they die. Sometimes they walk away. Sometimes they act up and force you to take a stand. What we must realize is that our need has been met, our desire fulfilled, their work is done. The prayer you sent up has been answered and now it is time to move on.

Some people come into your life for a SEASON, because your turn has come to share, grow or learn. They bring you an experience of peace or make you laugh. They may teach you something you have never done. They usually give you an unbelievable amount of joy. Believe it, it is real. But only for a season.

LIFETIME relationships teach you lifetime lessons, things you must build upon in order to have a solid emotional foundation. Your job is to accept the lesson, love the person and put what you have learned to use in all other relationships and areas of your life. It is said that love is blind but friendship is clairvoyant.

Thank you for being a part of my life, whether you were a reason, a season or a lifetime.



 

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم تیر 1385ساعت 1:36 بعد از ظهر  توسط گلناز  | 

سلام

امروز می خوام یک بحث جالب راه بندازم و واقعا از نظرات شما استفاده کنم. نظر شما در مورد حریم شخصی چیست؟ نمیدانم دقت کرده اید که درطول روز تا چه حد دوستان همکاران همسایگان و حتی غریبه ها وارد حریم شخصی شما می شوند. نظر می دهند در حالیکه اصلا از این افراد تقاضای همفکری یا کمک نخواسته ایم به بهانه نصیحت یا دلسوزی ولی حقیقتا قصدی جز تجاوز به حریم شخصی ما ندارند. من واقعا خسته شده ام بعضی اوقات دلم می خواهد بگم خانم محترم مگه من از شما کمک خواسته ام؟! ولی واقعا رعایت ادب اجازه نمی دهد و البته آنها هم جری می شوند. نظر شما چیست؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم تیر 1385ساعت 8:56 بعد از ظهر  توسط گلناز  | 

سلام

البته نمیشه گفت که من  صد در صد با متن زیر موافقم. جاهایی اش هست که کاملا مخالفم ولی خب در کل ارزش نوشتن در وبلاگم رو داشت.

Tabu

(Musik, Text & Gesang: Pe Werner)

Man bohrt nicht in der Nase, man raucht nicht im Bett,

man sagt zu 'nem Dicken nicht: "Man, bist du fett!",

man isst nicht mit den Fingern, man geht nicht bei Rot,

man wünscht einer Politesse nicht den Tod.

Man spricht nicht über Sex, sagt nie: "Es war fad.",

man schwimmt nicht nack und bloß im Hallenbad,

man sollte weder schwarzfahr'n noch schwarzseh'n,

ich darf dir zwar die Zeit, aber nicht die Uhr stehl'n.

 

Tabu: was man nicht dürfen darf,

auch wenn man wollen würde,

ist man noch so scharf,

Tabu-Tabu-Tabu.

 

Man duzt keine Opas, man fälscht keine Schecks,

man macht auf Mutters Tischdecke keinen Klecks,

man lügt nicht bei der Beichte, redet nie mit voollem Mund,

man darf nicht widersprechen, schon gar nicht beim Bund.

Man fragt eine Dame nie, wie alt sie ist,

man lauscht nicht an der Wand, auch wenn es spannend ist,

man sagt nicht "Neger" zu 'nem schwarzen Mann,

'ne Frau lacht sich keine jüng'ren Männer an.

 

Tabu ...

 

Es gibt 'ne Maenge Kurioses auf der Welt,

erlaubt ist doch nicht alles, was gefällt:

eine Frau liebt keine Frau und 'n Mann keinen Mann,

und wen der Papst in Rom liebt, geht niemand was an.

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم تیر 1385ساعت 10:20 قبل از ظهر  توسط گلناز  |